Home

Hawaii-o'o

De Hawaii-eilanden waren ooit een waar vogelparadijs. Maar met de komst van de Europeanen verdwenen de meeste inheemse soorten, waaronder rallen, lijsters en de beroemde Hawaiivinken. Ook de o'o's wisten geen stand te houden. Van de vier soorten zijn er inmiddels drie uitgestorven: de Hawaii-o'o Moho nobilis, de Bishops o'oMoho bishopi en de Oahu-o'o Moho apicalis. Slechts de Kauai-o'oMoho braccatus, waarvan het Nationaal Natuurhistorisch Museum ook twee huiden bezit, bestaat nog, zij het dat de soort inmiddels zwaar bedreigd is.

A. 't Hooft
Hawaii-o'o

Volkenkundige musea

Veren van de Hawaii-o'o Moho nobilis (Merrem, 1786) zijn met name terug te vinden in volkenkundige musea. Ze werden gebruikt voor de gewaden van de vroegere koningen van Hawaii. Er moeten werkelijk duizenden vogels geplukt zijn om voldoende veren te krijgen voor de koninklijke kledij. De vogels zouden nadat ze geplukt waren weer vrij gelaten zijn. Maar of dat altijd gebeurde valt te betwijfelen. Van Scott Burchart Wilson en Arthur Humble Evans, twee specialisten op het gebied van de Hawaiiaanse avifauna, weten we namelijk dat in hun eigen vet gebraden o'o's als een delicatesse golden. Waarschijnlijk was de jacht op de o'o's niet de oorzaak van hun verdwijnen. Vele generaties vorsten hadden zich reeds in veren getooid en toch was de o'o nog algemeen toen de eerste Europeanen voet aan wal zetten. Aangenomen wordt dan ook dat veranderingen in hun leefomgeving de vogels fataal zijn geworden. In 1934 werd de Hawaii-o'o voor het laatst gezien.

purcell
Hawaii-o'o

Museumcollectie

Museumexemplaren zijn talrijk en zijn onder andere te vinden in Brussel, Tring, Parijs, Berlijn, New York, Los Angeles en Honolulu. EÚn van de twee exemplaren in het Nationaal Natuurhistorisch Museum bevond zich al in de verzameling van de eerste directeur, C.J. Temminck, welke dateert van vˇˇr 1820. Het tweede exemplaar is in 1892 gevangen en werd in 1911 aan het museum geschonken door Scott Burchart Wilson.