Home

Blauwgrijze ara

In 1989 presenteerde de Braziliaanse amateur-ornitholoog Antonio Silva in een boek over bedreigde papegaaien het 'bewijs', dat er nog altijd een aantal blauwgrijze ara's Anodorhynchus glaucus (Vieillot, 1816) in leven zou zijn. Er zou een aantal vogels in de handel zijn, maar aangezien niemand wist waar deze zich bevonden, kon niet met zekerheid vastgesteld worden of het ook daadwerkelijk blauwgrijze ara's waren. Een lokale gids beweerde de vogel in het zuiden van Brazilië gezien te hebben, maar ook dit bericht is nooit bevestigd. Silva beweerde zelfs dat hij een plaats kende, waar nog een kleine populatie van deze prachtige ara's leefde. Waar dat was, wilde hij echter niet zeggen.

A 't Hooft
Blauwgrijze ara

Waarschijnlijk uitgestorven

Over het algemeen wordt aangenomen, dat de blauwgrijze ara is uitgestorven. Voor het laatst is de soort in 1955 gezien. Het leefgebied lag in het grensgebied tussen Brazilië, Argentinië en Paraguay en mogelijk het noordwesten van Uruguay. De soort werd vooral waargenomen langs rivieroevers, maar dat had waarschijnlijk te maken met het feit dat de meeste ontdekkingsreizigers de streek per boot bezochten. Al in de 19de eeuw, nog voordat het gebied ontgonnen werd, ging het bergafwaarts met de blauwgrijze ara. Volgens sommigen zou het uitsterven dan ook te wijten zijn aan natuurlijke oorzaken. Het kan echter ook zijn dat landschappelijke veranderingen als gevolg van ontginningen een nadelige invloed op de papegaaien populatie gehad hebben. Aan het eind van de jaren zeventig hebben ornithologen uitgebreid in Paraguay naar de blauwgrijze ara gezocht. Deze expedities bleven zonder resultaat. De vogel werd ook niet gevonden door handelaren die zich terdege bewust waren van de enorme bedragen die ze voor een levende blauwgrijze ara kunnen vragen.

purcell
Blauwgrijze ara

Museumcollectie

Het Nationaal Natuurhistorisch Museum bezit één opgezet exemplaar van deze papegaai, die in de 19de eeuw aan de Rio de la Plata verzameld is. Daarnaast heeft het museum een skelet, dat door Hermanus Hendrikus ter Meer in Brazilië verzameld is.