Home

Beringaalscholver

De Beringaalscholver Phalacrocorax perspicillatus Pallas, 1811 is wel omschreven als "groot, stom, onhandig en vrijwel niet in staat om te vliegen". Waarschijnlijk is dat één van de oorzaken van het uitsterven van deze soort. Aangezien de aalscholver op land slecht uit de voeten kon en geen ervaring had met menselijke jagers, was het een gemakkelijke prooi voor pelsjagers die de aalscholvers doodden om het vlees. Of de soort inderdaad niet kon vliegen, is echter niet zeker.


Beringaalscholver.

Ontdekt dankzij schipbreuk

Georg Wilhelm Steller ontdekte de Beringaalscholver in 1741. Deze Duitse natuurwetenschapper was lid van de expeditie van kapitein Bering die het uiterste noorden van de Stille Oceaan onderzocht. Toentertijd waren Beringaalscholvers in groten getale te vinden op Bering-eiland, Commander-eiland en een aantal andere eilanden in het gebied. Nadat zijn schip, de St. Peter, schipbreuk had geleden, was Steller gestrand op Bering-eiland, een eiland dat ligt tussen Alaska en Siberië. Tijdens zijn gedwongen verblijf zou Steller niet alleen de aalscholver ontdekken. Zijn beroemdste ontdekking was de zeekoe Hydrodamalis gigas, de grootste bekende dugong.

purcell
Beringaalscholver.

Stejneger ving bot

De Beringaalscholver stierf halverwege de 19de eeuw uit. In 1882 trok de Noorse onderzoeker Leonhard Stejneger in opdracht van het United States National Museum naar Bering-eiland om onder andere deze vogel te vinden. Hij had geen succes. De lokale bevolking wist hem nog wel te vertellen dat dertig jaar daarvoor de laatste aalscholvers nog stand hielden op het eilandje Aij Kamen.

purcell
Beringaalscholver.

Museumcollectie

Opgezette exemplaren van de Beringaalscholver zijn zeer zeldzaam. Het feit dat er nog huiden bewaard zijn gebleven is vooral te danken aan gouverneur Kuprianov van het Sitka district in Russisch-Alaska. Alle bekende museumexemplaren zijn door hem verkocht of geschonken. Het exemplaar in het Nationaal Natuurhistorisch Museum was een donatie van het Museum in St. Petersburg. Behalve dit exemplaar zijn er slechts zes andere bekend: twee in Tring, Engeland, twee in St. Petersburg, één in Dresden en het één in Helsinki.