Zeepokken

Op het eerste gezicht zou je het niet zeggen, maar zeepokken horen bij de kreeftachtigen. Ze hebben een uitwendig kalkskelet dat lijkt op een miniatuur vulkaantje en is opgebouwd uit verschillende platen. Eén van de soorten zeepokken is zelfs vernoemd naar de vulkaan, omdat hij er zo op lijkt. Met 'vangpoten' halen zeepokken voedsel uit het zeewater. Dat voedsel bestaat vooral uit dierlijk plankton. Bij laag water kunnen zeepokken hun huisje sluiten.

Er zijn verschillende soorten zeepokken. Voorbeelden zijn de gewone zeepok, de brakwaterpok, de Nieuwzeelandse pok en het vulkaantje. De eendenmossel en het krabbenzakje zijn verwant aan de zeepokken.

Omgekeerde wereld

Als je naar een zeepok kijkt, dan lijkt het niet echt op een kreeftachtige. De zeepok zit verstopt in zijn huisje, de kegel. Als de zeepok onderwater staat, steekt hij een aantal sprietjes uit de kegel. Door deze sprietjes heen en weer te bewegen vangt hij langsdrijvend plankton. Deze sprietjes zijn oorspronkelijk niet direct bedoeld om voedsel mee te vangen, het waren vroeger namelijk zijn pootjes. Een zeepok ligt eigenlijk op zijn rug in het kegeltje en vangt zijn eten met zijn benen.

Parende zeepokken: pokkenwerk

Een zeepok is tegelijkertijd mannelijk en vrouwelijk. De pok zit vast aan de ondergrond en kan zich niet voortbewegen, dus om een partner te vinden moet hij dicht in de buurt van andere pokken gaan wonen. Dat is één van de redenen dat je zeepokken meestal in groepen kunt vinden. Probleem blijft dat pokken niet uit hun huisje kunnen komen om te paren, maar gelukkig hebben ze daar een oplossing voor gevonden. Elke zeepok heeft namelijk een hele lange piemel, die ze over het muurtje bij de buurpok naar binnen kunnen steken. De pok die als eerste zijn piemel bij de buurpok naar binnen steekt is het mannetje, de andere pok is dan even het vrouwtje. Misschien is de zeepok die dit jaar het vrouwtje was, volgend jaar sneller en dus het mannetje.

Bron: de Vleet, Ecomare