Zeealsem

Zeealsem groeit op kwelders, vooral op de wat hogere, zandige randen van de slenken die door de kwelder lopen. Je herkent hem aan zijn zilvergrijze kleur, fijnvertakte blaadjes en sterke geur. Over de eilandkwelders kijkend zie je zilveren veldjes zeealsem tussen lamsoor. Zeealsem bloeit vanaf september en is daarmee de laatst bloeiende plant van de kwelder.

Net als de meeste andere kwelderplanten sterft in de winter het bovengrondse plantendeel af; het ondergrondse deel vormt in het voorjaar nieuwe uitlopers. Zeealsem wordt beschouwd als een geneeskrachtig kruid. De geurige takjes van de plant legde men vaak in kasten bij het linnengoed en in matrassen om vlooien te verdrijven. De Texelse naam voor zeealsem is dan ook 'flooiekruid'. De Duitse naam "Beifuss" verwijst naar het gebruik takjes zeealsem, en andere alsemsoorten, in de schoenen te stoppen om vermoeide voeten te voorkomen. Zeealsem werd vroeger ook gebruikt als een wormafdrijvend en insectenwerend middel. Zeealsem kan slecht tegen begrazing. Sinds het schapenbestand op de Duitse kwelders in de jaren negentig van de vorige eeuw met een derde gekrompen is, komt de soort daar weer veel meer voor. De soort is goed bestand tegen zout. Het zout wordt via de bladeren uitgescheiden.

Namen:
Ned: Zeealsem
Lat: Artemisia maritima
Eng: Sea wormwood
Fra: Armoise maritime
Dui: Strand-Beifuss (Strandbeifuß)

Bron: de Vleet, Ecomare