Wierdijken

In de Middeleeuwen konden de bewoners van het waddengebied grote hoeveelheden zeegras oogsten. Men gebruikte dit materiaal onder meer om dijken mee te bouwen. Op een onderlaag van riet werd het zeegras tussen een rij palen aangestampt. Deze dijken reikten tot 2 meter boven zeeniveau. Aan de zeezijde werden ze vaak extra versterkt met dikke palen.

Die wierdijken waar zwak en laag, en het gebeurde vaak dat ze bij een storm kapotsloegen. Dan bouwden de mensen een nieuwe dijk om het stroomgat heen. Daardoor komt het dat de dijken vreemde kronkels kregen.

In 1700 bestond een groot deel van de zeewering aan de westkust van de Zuiderzee uit wierdijken. De ramp was dan ook nauwelijks te overzien toen de paalworm zijn intrede deed en de versterkende palenrijen aantastte. De wierdijken zijn toen op grote schaal versterkt door puin aan de zeezijde te storten.

In het binnenste van veel dijken bevindt zich nu nog steeds een kern van de oude wierdijk. Bovenstaande dwarsdoorsnede stelt een Texelse dijk op ' Zuiderzeehoogte' voor. De rieten onderlaag, het steile lichaam van de wierdijk, de resten van de verwoeste palen en de puinbestorting zijn duidelijk te zien. Later is aan de landzijde de dijk veel groter gemaakt met zand en aan de zeezijde versterkt met stortsteen, noorse keien en basalt.