Tarbot

Tarbot is een platvis die maximaal een meter lang kan worden en dan bijna 30 kilo kan wegen. De kleur van de vis is afhankelijk van de bodem waarover hij zwemt. Meestal is tarbot zandkleurig tot bruin met veel vlekken en stippen. Het lichaam is bijna rond, en bedekt met benige knobbeltjes. Naar verhouding heeft de tarbot een grote kop en bek. De ogen zitten op de linkerzijde van de vis. Jonge tarbotjes groeien op in het warme, ondiepe kustwater. Ze worden met grote regelmaat gevangen langs het strand. Het hoofdvoedsel van de tarbot is andere vis.

In België zijn experimenten gedaan met het uitzetten van gekweekte jonge tarbot in zee. Het bleek dat de dieren gedurende de eerste maanden voor de Belgische kust bleven zitten en tegen de winter naar dieper water en meer noordwaarts trokken. In het voorjaar keerden ze terug naar ondiepe kustwateren. De gekweekte tarbot bleek zich goed te kunnen aanpassen aan de omstandigheden in het wild.

In september 2002 ving een Texelse visser bij de Engelse kust een zeldzaam grote tarbot. Het dier was 1.20 meter lang en woog 18.6 kilo. Deskundigen schatten het dier op 15 tot 20 jaar, een leeftijd die ze door de intensieve visserij tegenwoordig niet vaak meer halen.

 Verspreiding van de tarbot

De tarbot komt voor in het noordoosten van de Atlantische Oceaan, in de Noordzee en in de Oostzee. Langs de Nederlandse kust is het een algemeen voorkomende vis.

Voeding

Tarbot voedt zich vanaf het larvestadium met bewegend dierlijk voedsel. Als ze jong zijn, staan kleine kreeftachtigen ( garnalen en aasgarnalen) op het menu. Wanneer de vis langer dan tien centimeter wordt, gaat het zich ook voeden met vis ( grondels, spieringen, zandspieringen, kabeljauwachtigen en platvis), de hoeveelheid kreeftachtigen loopt dan terug. Als een tarbot langer is dan 30 centimeter voedt hij zich uitsluitend met vis.

Namen:
Ned: Tarbot (terrebut)
Lat: Scophthalmus maximus (Psetta maxima)
Eng: Turbot
Dui: Steinbutt
Fra: Turbot
Dan: Pighvarre
Nor: Piggvar

Bron: de Vleet, Ecomare