Stuifdijken

Op plekken waar het samenspel tussen zand en wind zelf geen duinenrij vormt, kan de mens de natuur een flinke hand helpen door een stuifdijk aan te leggen. Met behulp van riet- of takkenschermen, geplaatst in een lange rechte lijn, vangt men het zand in om het vervolgens vast te leggen door helm aan te planten. Stuifdijken zijn in het landschap te herkennen als kaarsrechte duinenrijen.

De Nederlandse waddeneilanden danken veel van hun huidige vorm aan de aanleg van stuifdijken. Het oude Texel en Eierland zijn in de 17e eeuw aan elkaar verbonden met een stuifdijk. Vlieland en de Vliehors zouden allang van elkaar gescheiden zijn als er geen stuifdijken ter hoogte van de Kroon's Polders waren aangelegd. Ameland en het Oerd zijn door middel van een stuifdijk met elkaar verboden en ook de verbinding tussen Terschelling en de Boschplaat kwam met behulp van een stuifdijk tot stand. Op Schiermonnikoog en Rottumerplaat zijn rond 1960 stuifdijken aangelegd in het kader van het plan om de hele Waddenzee in te polderen.

Bron: de Vleet, Ecomare