Wanneer is de buidelwolf uitgestorven? |  |
De buidelwolf wordt vaak aangehaald als typisch voorbeeld van convergentie. De schedel lijkt op het eerste gezicht verrassend sterk op die van een wolf. Ondanks die gelijkenis en de naam heeft het dier echter niets met een wolf te maken. Het was een buideldier en wel het grootste vleesetende buideldier dat nog in historische tijden leefde. Buidelwolven leefden vooral van kangoeroes en wallabies.
 |
Buidelwolf of Tasmaanse tijger |
Ooit kwamen deze dieren nog voor op het vasteland van Australië en zelfs in Nieuw-Guinea. Toen de Europeanen in Australië kwamen, was het dier echter al van het vasteland van Australië verdwenen. Alleen op Tasmanië wist een grote populatie stand te houden. De oorzaak van het uitsterven van de soort op het vasteland van Australië was de invoering van de dingo's. Deze wilde honden waren met de aboriginals meegekomen en bleken een geduchte concurrent van de buidelwolf.
Postume bescherming?
De komst van de Europeanen op Tasmanië werd de buidelwolf uiteindelijk fataal. Aan het begin van de 19de eeuw was de soort nog 'algemeen in de afgelegen gebieden van de kolonie'. Boeren maakten jacht op de buidelwolf, omdat het dier schapen zou doden. Volgens officiële cijfers zijn er 2268 buidelwolven gedood tussen 1888 en 1914. Het echte aantal ligt waarschijnlijk hoger. Toch was de mens niet de enige oorzaak van de achteruitgang. Aan het begin van de 20ste eeuw woedde een epidemie onder de vleesetende buideldieren. Deze eiste onder andere slachtoffers bij de tasmaanse duivel en de gevlekte buidelmarter. Waarschijnlijk had ook de buidelwolf te lijden onder deze ziekte.
De laatste buidelwolf werd in 1933 gevangen en stierf drie jaar later in de dierentuin van de hoofdstad van Tasmanië, Hobart. Pas in 1936 werd de buidelwolf in Tasmanië wettelijk beschermd. Waarschijnlijk was de soort toen al uitgestorven.